siła tatuażu

W sobotę wieczorem po kąpieli ruszyliśmy z Basią i śpiącą Janką nad Wisłę. Co ta Wisła ma do zaoferowania to się normalnemu człowiekowi z wiadomo kąd w głowie nie mieści: mosty, pociągi, Stadion Narodowy, balon Orange, ludzie tańczący na barce... i to wszystko w środku nocy! Właśnie plus minus do jej środka rozmawialiśmy i pękaliśmy ze śmiechu ze znajomymi Basi z Lameli: Przemkiem, Asią, Martyną i Maćkiem. Było bardzo fajnie, chociaż przypłacił to człowiek półżywą niedzielą of course.
Ale chciałem tu w dwóch słowach opisać inne sobotnie zdarzenie: otóż w miejscu o nazwie Vege Miasto na Chmielnej (tam odpoczywaliśmy i jedliśmy po porządnej sesji sprzedażowej SISS na Szpitalnej) dosiadł się do nas Teodor z Sochaczewa w trykocie Wallabies, były reprezentant Polski do lat 21 w rugby. Pił piwo Królewskie i był cały w tatuażach, dlatego Jance zajęło chwilę oswojenie się z nim i obdarzenie go w końcu uśmiechem. Ja z Basią (głównie ja) byliśmy w niego wpatrzeni jak w obraz, od razu napomknęliśmy, że Basia grała w Irlandii w tag rugby, co chyba mu się spodobało. Chociaż tak naprawdę nie dał tego po sobie poznać. W rewanżu opowiedział nam w każdym razie jak się słucha hymnu przed meczem z Niemcami w mistrzostwach Europy U-21. Ja miałem ciarki i łzy, ale to mnie już nie dziwi, bo ja jestem rozchwiany w tych sprawach. Janka zresztą też go dosyć uważnie słuchała. I jadła makaron.
I tak dowieźliśmy ten ambaras do niedzielki wieczorem. Nie pozostaje mi nic innego jak pogratulować Bułce i Spółce tego, że dowiozła swoje naprawdę smaczne istnienie do pierwszych urodzin, na które dzisiaj też jakimś cudem dotarliśmy.

Powiśle mówi dobranoc tylko Polakom, całej reszcie chłodne good night.