Vince Carter nie wie co to obłocony kalosz

Wczoraj w amoku szybkiego wychodzenia na spacerek założyłem J. kalosze lewy na prawą i ten który mi został w ręku na pozostałą, czyli pomyłka była drobna i jedna, ale uruchomiła drugą. Komedia lawinek-pomyłek. Ten robaczek przeszedł w nich dzielnie cały dystans-dysonans od nas do Ilji i Nastii. I oczywiście potworny uśmieszek satysfakcji na twarzach matek w czasie rozbierania. Nastia pod moją nieobecność dodatkowo niechcący poinformowała Basię, że wcześniej tego dnia (dżdżysty poranek), wyszedłem z J. ubraną w same bawełniane rajstopy. Trzy niby słodkie upieczone przez gospodynię jabłka smakowały tego wieczoru wyjątkowo gorzko. Po raz kolejny przekonuję się, że na tym osiedlu – niestety – mało komu można tak naprawdę po ludzku zaufać. Wieczorem błąkałem się po mieście szukając zgubionego (oczywiście tego samego dnia) numeru rejestracyjnego do auta i odkryłem (odkrywam) w swojej depresji genialną płytę sprzed prawie ćwierćwieku: Waglewski Gra-Żonie.
Ucieczka z bagna dopiero dzisiaj o świcie. Zaszyłem się w toalecie, zamknąłem oczy i wyobraziłem sobie, że to ja jestem Vincem Carterem ratującym Dallas z opałów, że to mnie obściskują Dirk Nowitzki i Mark Cuban, że gram w NBA i że żałosne piekiełko r-town jest hen daleko po drugiej stronie Appalachów.

Pomocnik ogrodnika w jednym kaloszu, tym razem założonym przez siebie samą, czyli szanse, że na właściwą nogę, są.

Jeff Teague

Wczoraj z okazji Wielkiej Soboty daliśmy namówić się na zwiedzanie grobów Pańskich w kościołach na Krakowskim Przedmieściu i Starym Mieście. Udaliśmy się rowerami, duch sportu unosił się nad nami. Jeszcze na Nowym Świecie agresywne, nastoletnie bojówki syjonistyczne wcisnęły nam upamiętniające powstanie w getcie żonkile-naklejki. I tak z tymi żonkilami (ja z dodatkowym na kasku) zwiedzaliśmy groby. A ściśle rzecz biorąc jeden, bo Janka miała szybko dosyć spotkania na styku kultur. Wprowadziliśmy do jej organizmu trochę zupy na ławce przed kościołem Św. Krzyża i wróciliśmy do domu.
Również w sobotę rozpoczęły się playoffy NBA, i tu niestety przykra informacja: nie udało mi się zamówić league passa. Wydaje mi się, że B. celowo zablokowała kartę ("Mamy ważniejsze wydatki." Czyżby?). Ale dowiedziałem się, że Jeff Teague z Atlanty miał tzw. monster game i poprosiłem najbliższych, żeby od dzisiaj tak mnie nazywali, na co od razu przystali. Po scrabblach Mama przeczytała nam na głos genialny wywiad z Aloszą Awdiejewem i dla kogoś takiego jak Jeff Teague było przyjemnym wyzwaniem intelektualnym połapanie się we wszystkim co usłyszał. Nawiasem mówiąc Jeff Teague z żoną wygrali tę partię scrabbli, także sukces goni sukces.

Córka Jeffa Teague'a w butach Jeffa Teague'a, a raczej w momencie wychodzenia z butów Jeffa Teague'a.

zdanie w Guardianie

Niedziela palmowa, czas palmy. Odbiła nam i pojechaliśmy rowerami z r-town na Bielany. W tamtą stronę skorzystaliśmy jeszcze z metra, ale z powrotem poszliśmy longiem na dwóch kółkach, nie licząc przerwy na obiad. To jest poplątanie braku odpowiedzialności z miłością niektórych bliskich mi osób do mrozu i dżdżawki, byle tylko akcja „Polska na dwóch kółkach“ nie podumarła. 
(Chyba) właśnie w ramach tej akcji w piątek Babcia wsiadła na rower i zrobiła małe kółko przed domem z J. w siodełku.
Z kolei w sobotę przy okazji treningu Basi spotkałem nad Wisłą niewidzianą około 12 lat koleżankę z Lingwistyki Anię – zaimponowała mi swoją trójką dzieci i swoim życiem.
W czwartek zmarła pisarka Sue Townsend, autorka (między innymi) serii książek o Adrianie Mole’u. Kiedy ukończyła 22 lata miała już (właśnie) trójkę dzieci, kiedy miała 23 lata zachorowała na gruźlicę, kiedy miała trzydzieści parę lat miała zawał, a w 2001 roku (w wieku 55 lat) straciła kompletnie wzrok – kolejne książki dyktowała swojemu starszemu synowi. Jako już zamożna autorka pamiętników Mole'a powtarzała, że żadna ilość pieniędzy nie pomoże jej zapomnieć biedy, w której żyła jako młoda osoba.
„The character of Mole [...] is an average teenager but sees himself as an overlooked intellectual“ – cytuję tu takie celne zdanie – zdanie przeczytane w piątkowym Guardianie.

Sponsorem dzisiejszej drzemki i wycieczki był mbank.

zapłacz nad Wisconsin

Żoliborz to nie jest Polska. Tam wszystko jest piękniejsze. Niebo bardziej niebieskie, pająki dla dzieci większe niż gdziekolwiek indziej. Po południu na Kępie spotkaliśmy się z Kasią i Jackiem i po raz kolejny dostaliśmy tym żoliborskim przepychem po głowie. Przed południem wspólnie z Ariną (bez której życie Janki nie ma sensu, obie to wiedzą) pomagaliśmy trochę Buni na działce. Przed- i popołudniowe wyjścia z domu przedzieliliśmy zasłużoną drzemką.
W piątek wieczorem położyłem się z podcastem J. Rose’a i Davida Jacoby’ego na uszach, ale zasnąłem zanim doszli do analizy Final Four. Szkoda, że Wisconsin odpadło z turnieju, chociaż i do Wisconsin i do Kentucky mam sentyment: mój przyjaciel z liceum Kruchy w obu stanach chodził do szkoły średniej, w tym pierwszym do klasy maturalnej, w tym drugim do trzeciej. Ale kochani: to są wspomnienia, mogę się mylić, błagam nie cytujcie tego nigdzie.
A Jalen oczywiście miał Florydę i Wisconsin w finale. Wielki ekspert... a idźcie.

Oto błękit, pająk i poskramiacze pająka.