meta world peace

Błyskawica, a nie przegląd prasy. Tempo raz: Ron Artest (zapominalscy z espn.com już zapomnieli o jego nowym imieniu Meta World Peace!? Dramat. Chyba, że go jeszcze oficjalnie nie zmienił, wtedy są usprawiedliwieni) to jest człowiek, którego uwielbiam. Oto artykuł o jego najbliższych planach gry w koszykówkę w UK. Tempo dwa: Robert Vietze, 18-letni narciarz z Warren w stanie Vermont. Powinien trzymać się z dala od alkoholu. Nie uwielbiam go i nie wiem dlaczego ta informacja poszła w szeroko rozumiany świat. Wiem, że moje jej rozpowszechnianie stoi okoniem do poprzedniego zdania, ale mimo to rozpowszechniam. Tempo trzy: Uwielbiam austriacką telewizję śniadaniową. Chyba nie dlatego, że innych telewizji śniadaniowych nie znam: po prostu ta jest naprawdę śmieszna i jakaś autentyczna. Może ci prowadzący są zakochani? Chyba nie, ale są dowcipni. Mam okazję  oglądać tę telewizję w luksusowym gdańskim hotelu, którego gościem jestem od wtorku. Uwielbiam też samo gdańsko-kontynentalne śniadanie. Uwielbiam kiedy Basia do mnie przyjeżdża. Tęsknię (w przód) za dniami bez komputera, takimi wakacjami (to bym bardzo uwielbiał gdyby mi się przytrafiło).




I jeszcze słowo o autentyczności. Jest w cenie, bo jest rzadkością. Ta kobieta jest autentyczna, a w dodatku reprezentuje, tak jak Ron, meta world peace. 'Teefin shoe from Footlocker'... to jest ta filozofia!