pesymizm świętuje swój okrutny comeback

To okrągłe w swym okrucieństwie zdanie pochodzi z sz.de i dotyczy polskich reperkusji ("Who you gonna tell when the repercussions spin?" – kto zgadnie kto tak śpiewał?) meczu Polska – Czechy. Wasz opiniotwórczy r-town report nie byłby Everestem myśli krytycznej Rakowca, gdyby nie podzielił się z Wami swoją osobistą niedzielną opinią. Otóż ze wszystkich zestawów ludzkich, które w ostatnich 10 latach reprezentowały Polskę na ważnych mistrzostwach piłkarskich, ten miniono-wtorkowy i wczorajszy zasłużył chyba na łut szczęścia najbardziej, a go nie dostał. W każdym razie jakiegoś koszmarnego lenistwa w tych meczach nie widziałem, nie czuję żeby ktoś mi przyniósł wstydu, więc schluss, koniec tematu, nie będę go wałkował jak Val Kilmer. Zabrakło im tego łutu i jakiegoś instynktu cichego zabójcy a la Kevin Durant. Kevin nie dopuści swoich chłopców do takiej tragedii, zapiszcie w swoich sercach moje słowa już dziś.
Nadmienię jeszcze przed snem tylko tyle, że w piątek byliśmy na premierze "Zbrodni z premedytacją" w Teatrze Polonia. Wojciech Malajkat jest wspaniały, a ja jeszcze bardziej się rozanieliłem nad tym wszystkim, kiedy uświadomiłem sobie, że ja tę historię przeczytałem kiedyś własnymi oczyma w zbiorze "Bakakaj i inne opowiadania", który Basia dostała od swojej Babci na gwiazdkę.

Oblicza rozpaczy na słupach: ludzie wyprzedają rzeczy, które jeszcze wczoraj wydawały się mieć jakąś ("byle jaką bo byle jaką, ale" jakby powiedział Wojtek) wartość dla Polski.