nie płakać z byle powodu

Przypuśćmy, że ja, Mateusz Adam Pohoryles, jestem studentem I roku Filozofii w Warszawie w latach 1960-tych. Pewnej wiosny mój profesor Leszek Kołakowski wyjeżdża proszę Państwa przez Kanadę i Kalifornię do Oxfordu, a ja wychodzę w skwarze z bramy Uniwersytetu i wpadam na dziennikarza, który pyta co myślę o odejściu profesora.

A ja, cool mr minty-freshy-fresh, przeszywam go wzrokiem i mówię: “Nie będę po nim płakał.” A mój wzrok dodaje: “Zanotuj to, jestem świetny, studiuję Fi-lo-zo-fię na pierwszym roku, nie będę po nim płakał.”

Jak możecie się domyślić chodzi mi o wypowiedź Marcina Gortata o odejściu Steve’a Nasha do Los Angeles. Przy całym szczerym podziwie dla umiejętności i kariery najlepszego polskiego koszykarza, odnoszę wrażenie, że ma on skłonności do swego rodzaju krzyżówki dyrdymalstwa i zarozumialstwa. Nie chodzi o brak płaczu po odejściu kolegi rzecz jasna, tylko o ton... . Niech on po prostu znajdzie w sobie trochę rozwagi i umiaru, a w sercu litość dla moich zszarganych nerwów.  

Świat – tak, świat – stanął na głowie. LA (nie wierzę, że to piszę), Houston i Minnesota, to jest ta trójka za którą polecam ściskać kciuki w przyszłym sezonie: polecam wszystkim, którzy mają w sercu resztki bo resztki, ale jednak miłości.

Dodaję jako bonus następujące słówko, które wpadło mi w oko w tym tygodniu:

Bruit (about) – wieść, wrzawa, szmer (w thesaurusie: rumour, report).

I na koniec upalnych wynurzeń: Bigband Jazzowy NDR (Radia Północnych Niemiec), który zagra na koncercie Stańko+, 11 sierpnia w Gdańsku. Bardzo dobrze radzą sobie z grą na swoich instrumentach, dlatego warto przyjechać do Gdańska i ich posłuchać. Fot. Steven Haberland